Achternaam: Jacobse

Voornaam: Muus

Geboren: 13-09-1909

Te: Hoorn (Terschelling)

Overleden: 21-11-1972

Te: Groningen

Pseudoniem(en): Muus Jacobse was het pseudoniem van Klaas Hanzen Heeroma. Het pseudoniem verwees naar een voorvader van zijn moeder.

Hij publiceerde ook onder de pseudoniemen Gerben Bos, Marten Kolkman, Leen Visser, A. Waterman.

 Voor tweedehands boeken

Ook van Muus Jacobse

Raban Internet Antiquariaat

Klik hier !

Werk:

Poëzie:

 

Brieven:

 

Vertalingen:

 

Overig non-fictie:

 

Muus Jacobse schreef een inleiding voor:

 

Bloemlezingen:

'Gebloemleesd'

Poëzie:

Proza:

 

Tijdschriften:

 

Diversen: (Zonder een schijn van volledigheid)

Literaire prijzen:

Opmerkingen:

Anderen over Muus Jacobse:

Mijn favoriete citaat:

Later, als ook het leven jou gaat dwingen
anders dan je nu droomt, doe je ook dingen
anders dan je nu van jezelf verwacht.
(Muus Jacobse, De klas (fragm.))

Muus Jacobse schreef het gedicht 'Bij het kerkje van Hoorn op Terschelling'. Hij kreeg in dichtvorm antwoord van Andries Wiersma, dominee op Midsland (Terschelling):

Bij het kerkje van Hoorn op Terschelling

 

Van die voor duizend jaar hier stenen richtten
En de gebinten steunden met een balk
Bleef van een leven lang van leed en plichten
Slechts dit: van muren brokkelende kalk.

Maar niets is blijvender dan deze doden
Die rond de kerkmuur liggen uitgestrekt,
Wier ver bestaan de heuvelende zode,
Steeds weer tot vage heugenissen wekt.

Maar door die duinen wisselende heden
Ademt de zee zijn immer eendre groet,
En maakt hier ?t aangezicht van het verleden,
Zo oud en grijs dat het geen pijn meer doet.

En waar het stof verviel, de pijn verdween,
Kunnen ook de herinneringen slapen,
De toren waakt over de grijze stenen,
Als grijze herder van de grijze schapen.

Muus Jacobse

NR 3110 A AAN MUUS JACOBSE
In antwoord op zijn gedicht;
Bij het kerkje van Hoorn op Terschelling

Aan hem die lange tijd geleden,
Hier dichtend dwaalde langs het kerkepad,
Die met zijn taal beweging bracht in heden en verleden,
Aan hem dacht ik, die deze kerk heeft liefgehad.

Hoe hij gezworven heeft in ?t wisselen der duinen,
En leefde in het oude meestershuis,
Hoe hij werd aangetrokken door de tuimelende kruinen,
Van golven, en hun eewige gebruis.

Wellicht was het hun spel van altijddurige beweging
Dat hij heeft leren spelen met de taal,
Maar van het kleinste vers tot alle hooggeleerde redenering
Begrijpbaar heeft gelaten voor ons allemaal.

Want toen hij wegviel uit de rijen der poëten,
En weggedragen werd over de gladde zee,
Bleven zijn woorden ons als die van e profeten,
En in de oude kerk van Hoorn zingen wij mee.

Frans Andries Wiersma


Links:


Terug naar de eerste pagina /homepage
Citaten zoeken op trefwoord
Overzicht van trefwoorden
Citaten zoeken op auteur
Overzicht van auteurs
Overzicht van bibliografieën
Andere interessante internet-bladzijden


Vanaf 11-07-2003


Bronnen o.a.:


©2009 Mats Beek, Veenendaal

Schrijf Webmaster


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

eXTReMe Tracker