Achternaam: Tamminga

Voornaam: Douwe

Doopnamen: Douwe Annes

Geboren: 22-11-1909

Te:Winsum

Overleden: 05-04-2002

Te: Leeuwarden

Pseudoniem(en): D.A. Tamminga gebruikte het pseudoniem Tysker.

 Voor tweedehands boeken

Af en toe ook van D.A. Tamminga

Raban Internet Antiquariaat

Klik hier !

Werk:

Poëzie:

 

Proza:

 

Toneel:

 

Vertalingen/bewerkingen:

Vertaald:

 

Overig non-fictie:

 

D.A. Tamminga schreef een inleiding voor:

 

Bloemlezingen:

'Gebloemleesd'


25 Fryske Dichters

Poëzie:

 

Tijdschriften:

 

Diversen: (Zonder een schijn van volledigheid)

Literaire prijzen:

D.A. Tamminga was lid van de jury voor de volgende prijzen:

Opmerkingen:

Anderen over D.A. Tamminga:

Mijn favoriete citaat:

Als door die ruimt', drieschepig en verheven,
het orgel ruist als een gedreven wind,
dan komen oude eeuwen tot nieuw leven,
schoonheid én huivering, gevreesd, bemind.
(D.A. Tamminga, Martinikerk te Bolsward (fragm.),
in: Het land der letteren, blz. 140)

Uit mijn weblog, 30 april 2009:

Op de dijk in Moddergat staat een monument ter herinnering aan drieëntachtig in 1883 omgekomen vissers uit Peasens-Moddergat. Op het middelste gedeelte van het monument staat o.a. een kwatrijn van D.A. Tamminga: As de dea it skip birint / Dan is der gjin ûntkommen / O wetter, o wif elemint / De sé hat jown, hat nommen. Op vier lage vrijstraande muurtjes, die deel van het monumtent als geheel uitmaken, staan de namen van de omgekomen vissers, per vissersboot bij elkaar. Zóveel namen, daar word je stil van.

       

Tegenover het monument is een klein museum dat in vijf gerenoveerde vissershuisjes herinnert aan die ramp én aan het harde leven van de vissersgezinnen. Men viste met netten en fuiken, maar ook met lijnen van meer dan een kilometer lengte met daaraan duizenden haken. Het was de taak van de vissersvrouwen om op het drooggevallen Wad zeepieren te steken. Deze werden aan die haken gedaan. Voor één boot waren er voor één keer vissen zesduizend (!) van die zeepieren nodig. Wat een beulswerk! Het opgraven van die pieren én het aan de haken doen van die pieren. En dat in een zich steeds herhalende regelmaat. Als er dan vis gevangen was, gingen de vissersvrouwen lopend met twee emmertjes aan een juk (tien kilometer) naar Dokkum om die vis uit te venten. Wat een onvoorstelbaar zwaar leven was dat. Als je zo'n verhaal tot je door laat dringen (nog los van alle verdronken zeelui) weet je weer waarom je in je hart socialist bent.

Links:


Terug naar de eerste pagina /homepage
Citaten zoeken op trefwoord
Overzicht van trefwoorden
Citaten zoeken op auteur
Overzicht van auteurs
Overzicht van bibliografieën
Andere interessante internet-bladzijden


Vanaf 03-07-1999


Bronnen o.a.:


©2009 Mats Beek, Veenendaal

Met dank aan Teake Oppewal

Schrijf Webmaster


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

eXTReMe Tracker