Achternaam: van der Vijgh

Voornaam: Sam

Doopnamen: Samuel Gijsbert

Geboren: 25-05-1876

Te: Zevenbergen

Overleden: 16-12-1899

Te: Bussum

Pseudoniem(en): Voor zover mij bekend heeft S.G. van der Vijgh niet onder pseudoniem gepubliceerd.

Werk:

Proza:

• De hinderpaal (1898)
• Werkers (nagelaten schetsen) (1900)

Bloemlezingen:

'Gebloemleesd'

Proza:

• 1 fragment: 'De lossers' in 'De vergetenen', Een bundel prozafragmenten bijeengebracht en ingeleid door Dr. Victor E. van Vriesland (z.j.)

Tijdschriften:

• Een verhaal van S.G. van der Vijgh (na zijn dood) in 'Elseviers Maandschrift'.

Diversen: (Zonder een schijn van volledigheid)

• Een hoofdstuk over S.G. van der Vijgh in 'Dagwerk voor Vlaanderen' van Emmanuel de Bom' (1928)
• Een hoofdstuk (o.a.) over S.G. van der Vijgh in 'De laatste deur' van Jeroen Brouwers (1983)
• Een hoofdstuk over S.G. van der Vijgh in Hans Heesen & Harry Jansen, 'Pen in ruste. Schrijversgraven in Midden-Nederland' (2001)

Opmerkingen:

• S.G. van der Vijgh volgde de HBS. In het laatste jaar kreeg hij last van neurasthenie. Hij genas en kreeg een baan op een suikerfabriek in Werkendam
• Hij viel in 1899 van een suikerzolder. Hier hield hij lichamelijke kwalen én een depressie aan over.
• S.G. van der Vijgh was depressief en liet zich op Walden behandelen door Frederik van Eeden. Van der Vijgh woonde niet opWalden, maar in Bussum.
• S.G. van der Vijgh correspondeerde intensief met zijn vriend, de Rotterdamse schrijver Henri Dekking. Het Letterkundig Museum in Den Haag bezit zeventien van deze brieven. Dekking schreef ook een inleiding voor het postuum uitgegeven 'Werkers'.
• Hij maakte zelf een eind aan zijn leven. Na zijn zelfmoordpoging overleed hij in een ziekenhuis in Bussum aan de gevolgen van die poging.
• Hij was bevriend met Dirk van der Woude. Dirk pleegde een dag later zelfmoord. Deze Dirk woonde op Walden.
• Op 22-12-1899 werd hij begraven op de Algemene Begraafplaats in Bussum (Vak A, 2e klasse, nr. 40)

Anderen over S.G. van der Vijgh:

• De somberheid van gister is er door verdubbeld. Een donkere schaduw over Walden. En natuurlijk het zelfverwijt. Had ik voor den een meer zorg gedragen, dan was de tweede ook gered. (Frederik van Eeden in zijn dagboek 'Walden in droom en daad', na de zelfmoord van Dirk van der Woude)
• Op basis van die ene roman en die ene bundel novellen noemde de Vlaamse schrijver Emmanuel de Bom Van der Vijgh veertig jaar later "een der meest geweldig-voelende, grootsch-willende en machtig-kunnende proza-dichters, zoals we in de Nederlanden en elders er niet een enkele bezitten die hooger en machtiger aangelegd was". Het is een illustratie van de siertegelwijsheid dat je pas weet wat je bezat als je het bent kwijtgeraakt. (Hans Heesen & Harry Jansen, Pen in ruste. Schrijversgraven in Midden-Nederland, blz. 209)
• Oktober 1899 werd Van der Vijgh in overspannen toestand met "een wonde aan zijn keel" opgenomen in het ziekenhuis. Hij heeft het niet meer levend verlaten. Zijn zelfgezochte dood, op 23-jarige leeftijd, maakte grote indruk, die veranderde in regelrechte verslagenheid toen de jonge Walden-bewoner Dirk van der Woude een dag later het voorbeeld van zijn vriend Van der Vijgh volgde. Van Eeden noteerde in zijn dagboek: "De somberheid van gister is er door verdubbeld. Een donkere schaduw over Walden. En natuurlijk het zelfverwijt. Had ik voor den een meer zorg gedragen, dan was de tweede ook gered." (Hans Heesen & Harry Jansen, Pen in ruste. Schrijversgraven in Midden-Nederland, blz. 211)

Mijn favoriete citaat:

Links:

• Raban Internet Antiquariaat - voor tweedehands boeken van S.G. van der Vijgh
• De literaire dodenakker - Tekst 'Pen in ruste' over S.G. van der Vijgh
• Verhaal 't Kedoo in Elseviers Maandschrift

Bronnen o.a.:

• Jeroen Brouwers, De laatste deur (3e druk, 1984)
• Hans Heesen & Harry Jansen, Pen in ruste. Schrijversgraven in Midden-Nederland (2001)