Ellen Ombre

Profiel

Achternaam: Ombre
Roepnaam: Ellen
Voornamen: Ellen Louise
Geboren: 08-12-1948
Te: Paramaribo
Overleden: 14-06-2026
Te:Amsterdam

Pseudoniem(en): Voor zover mij bekend heeft Ellen Ombre niet onder pseudoniem gepubliceerd.

Voor tweedehands boeken	Ook van Ellen Ombre
Raban Internet Antiquariaat	Klik hier !

Naar Boven

Werk

Proza

Maalstroom (verhalen) (1992)
Vrouwvreemd (verhalen) (1994)
Wie goed bedoelt (reisverslag) (1996)
Valse verlangens (verhalen) (2000)
Negerjood in moederland (2004)
Erfgoed (2014)
Last (2022)

Overig non-fictie

1 bijdrage: 'Der vaderen erf' in 'Op blote voeten door het huis: een studie naar laagbouw in hoge dichtheid en woonwensen van migranten in de Bijlmermeer' (2000)

Bloemlezingen

'Gebloemleesd'

Proza:

1 verhaal: 'Reis' in 'Gewoon omdat ik ging. De beste reisverhalen van 1988', bijeengebracht door Rudi Wester (1989)
1 verhaal: 'De prijs van hulp' in 'Verhalen van Surinaamse schrijvers', samengesteld door Michiel van Kempen (1989)
1 verhaal: 'Gêne' in 'Hoor die tori! Verhalen van Surinaamse schrijvers',samengesteld door Michiel van Kempen (1990)
1 verhaal in 'Moeders mooiste', samengesteld door Hannemieke Stamperius (1994)
1 verhaal in 'Het vrolijke meisje, verhalen van vrouwen die putten uit meer dan de Nederlandse cultuur' samengesteld door Astrid Roemer (1995)
1 verhaal: 'Hortend bestaan' in 'Goed Gebundeld 1995', samengesteld door Marijke Hilhorst (1995)
1 bijdrage: 'Solidair? Solitair!' in 'De culture-mix in het land van Trix', redactie Anneke van Steijn (1995)
1 verhaal: 'Kinder hinder' in 'Vrouwen van de wereld in 1000 bladzijden', samengesteld door Hannemieke Stamperius (1996)
1 verhaal in 'Zingende eilanden: Caraïbische verhalen' (1996)
1 verhaal: 'Souvenir' in 'Het Oordeel: tien jaar Surplus, elf verhalen', redactie Linda Huijsmans en Kitty Jonk (1997)
1 verhaal: 'Reislast' in 'De komst van de slangenvrouw en andere verhalen van Caribische schrijfsters', verzameld door Lucia Nankoe (1998)
1 verhaal: 'Afzien' in 'Andere ogen. Een frisse blik op Nederland in verhalen', samengesteld door Iris van de Erve en Mechteld Jansen (2001)
1 verhaal: 'De jonge Winter en het meisje
' in 'Peuterpubers. De mooiste verhalen over opstandige kleintjes', samenstelling Elvira 't Hardt en Christine Nooy (2001)
Werk van Ellen Ombre in 'Ik was een kind: literaire jeugdherinneringen van Nederlandse en Vlaamse schrijfsters', verzameld door Kristien Hemmerechts (2005)
1 bijdrage: 'Moet kunnen' in 'Nederlands buitengaats; een taalreunie' (2006)
1 verhaal: 'Erfgift' in 'Requiem voor de eerste generatie', samengesteld door Fouad Laroui (2006)

Tonen

Tijdschriften

Ellen Ombre publiceerde in 'De Ware Tijd', 'Toneel Theatraal', 'Maatstaf', 'De Gids', 'Intermagazine', 'Surplus', 'NRC Handelsblad', 'Vrij Nederland', 'Optima'.

Over Ellen Ombre

1 hoofdstuk: 'Het vergeelde wit van stapels nooit gebruikt linnengoed (over Ellen Ombre, Maalstroom)' in 'De geest van Waraku. Kritieken over Surinaamse literatuur' van Michiel van Kempen (1993)
1 bespreking: 'Ellen Ombre: Vrouwenvreemd' in 'Dames gaan voor. Nieuwe Nederlandse schrijfsters van Hella Haasse tot Connie Palmen' van Elsbeth Etty (1999)
Een bijdrage over Ellen Ombre in 'Kritisch Lexicon van de Nederlandstalige Literatuur na 1945' door Michiel van Kempen (mei 2001)
Jackie Broekhuijzen, 'Ellen Ombre' in 'Uitgelezen 19. Reacties op boeken 19' (2003)

Diversen

'Vrouwvreemd' verscheen in 1995 als Grote letterboek.

Naar Boven

Biografische opmerkingen

Ellen Ombre werd geboren in Paramaribo. Zij was het enige meisje in een creools gezin met nog drie broers.
Haar vader was griffier bij de Staten, het Surinaamse parlement.
Ellen Ombre kwam in1961 als kind met haar ouders van Suriname naar Nederland.
Ze ging naar de Mulo, deed staatsexamen op HBS-niveau en studeerde aan de Academie voor Maatschappelijk Werk.
Ze werkte van 1975 tot 1984 als medisch-maaschappelijk medewerker bij een Amsterdamse huisartsenpraktijk.
Ellen Ombre woonde in Amsterdam.
Ellen Ombre was van 1973 tot 2002 getrouwd met Abram de Swaan, zij hebben één zoon (geboren in 1974).

Anderen over Ellen Ombre

Ombre schrijft ingehouden en bedachtzaam, misschien moet ik zeggen 'beschaafd'. (Ingeborg van Geldermalsen, UN, 29-01-1993).
Ombres verhalen zijjn een tikkeltje moralistisch, maar nooit steekt ze een vermanende vinger op naar een specifieke groep. Niemand is bij voorbaat schuldig, of het moet de op het oog geassimileerde Surinaamse vrouw zijn die zich na zoveel jaren in den vreemde nog altijd met haar houding geen raad weet. De genadeloze eerlijkheid waarmee Ombre bijvoorbeeld de ziel van dit personage ontleedt, maakt haar verhalen tot indrukwekkende getuigenissen. (Elsbeth Etty, NRC, 05-08-1994)
's Ochtends vroeg, alsof de wereld alleen uit schrijvers bestaat, is de eerste die ik in Paramaribo zie Ellen Ombre. Zij zit op het terras te ontbijten. Toevallig. 'Iedere Surinamer,' zegt zij, 'heeft een buitenvrouw of een buitenman. Ik heb een buitenland.' (Arthur Japin, Zoals dat gaat met wonderen, blz. 17)
Het belangrijkste motief in de verhalen van Ellen Ombre is de verplaatsing: wat gebeurt er wanneer iemand van de ene cultuur terechtkomt in een fundamenteel andere. De verhalen worden bevolkt door figuren die hun grenzen verlegd hebben - in letterlijke én figuurlijke zin - of dat willen doen. Zij geven zich voortdurend rekenschap van hun nieuwe situatie in contrast tot hun vroegere bestaan. . Michiel van Kempen, Krotisch lexicon van de moderen Nederlandstalige literatuur, 2001)
Identiteit is niet vast te leggen in definities en is bovendien doorlopend aan verandering onderhevig. Men blijft niet wie men is. Migranten en reizigers zijn zich hiervan ten volle bewust. Elke reis is vormend voor de persoonlijkheid en elke landverhuizing doet de identiteit verschuiven. Ook Ellen Ombre blijft niet wie zij is. Als eeuwige buitenstaander, als migrant en reiziger, verwondert zij zich over haar steeds veranderende omgeving. De enige constante in haar leven en werk is eigenlijk de taal: het Nederlands. (Jackie Broekhuijzen, Uitgelezen 19. Reacties op boeken 19, 2003)

Naar Boven

Mijn favoriete citaat

Aan haar moeder denken betekende aan de beklemmende flat denken: de mezoeza, als een tapu aan de deurpost. De Ambi-pur in de toiletpot, die dwars door de wc-deur de gang binnendringt, en tot in de woonkamer properheid verkondigt. De vergeelde verjaarskalender, de geboortedata van wie er niet meer toe deed, levend of dood, doorgestreept. Het Pastoe-bankstel dat orde afdwingt. De klok boven het buffet, gevat in mahoniehout met de contouren van Suriname. De klok die zolang hij er hangt hapert, alsof hij twijfelt tussen zomer-, winter- en tropentijd. (Ellen Ombre, Negerjood in moederland, blz. 3)

Naar Boven