Jan Stassen

Profiel

Achternaam: Stassen
Voornaam: Jan
Geboren: 1951
Te: Venlo
Overleden: 2015
Te:Nijmegen

Pseudoniem(en): Voor zover mij bekend heeft Jan Stassen niet onder pseudoniem gepubliceerd

Voor tweedehands boeken	Ook van Jan Stassen
Raban Internet Antiquariaat	Klik hier !

Bert Schierbeek en het onbegrensde: een inleidende studie over de experimentele romans (met Siem Bakker) (1980)
Rudolf Hagenaar: leven en werk (2011)

Bert Schierbeek, 'Het boek ik; De andere namen; De derde persoon', verantwoording Siem Bakker en Jan Stassen (1978)
Bert Schierbeek, 'Terreur tegen terreur; Gebroken horizon; Het boek Le Cocq', verantwoording Siem Bakker en Jan Stassen (1979)
Bert Schierbeek, 'De gestalte der stem; Het dier heeft een mens getekend; Ezel mijn bewoner', verantwoording Siem Bakker en Jan Stassen (1981)
Frans Dekkers, 'Het kan iedereen overkomen: de geschiedenis van het Labrehuis', eindredactie Jan Stassen (2006)
Jos Lammers, 'Het nieuwe leven van Strijp S', eindredactie Jan Stassen (2009)
Frans Dekkers, 'Beatstad Eindhoven: hoe het ware leven begon: terugblik op de jaren vijftig en zestig', eindredactie Jan Stassen (2010)
Hanco Jürgens, 'Na de val: Nederlandd na 1989', eindredactie Jan Stassen (2014)
Michel Bongers, 'De Heuvel: rozenkrans aan de Linge', eindredactie Jan Stassen (2014)

Jan Stassen ging naar een middelbare school in Maastricht.
Hij studeerde Nederlands in Nijmegen en rondde die studie af met een doctoraalscriptie over 'Het boek Ik' van Bert Schierbeek.
Daarna studeerde hij aan de kunstacademie in Arnhem.
Na zijn studie verhuisde hij naar Amsterdam en ging de journalistiek in.
Zijn roman 'Sluitertijden' speelt in het Nijmegen van zijn studiejaren.
Aan een muur op het Zeigelhof in Nijmegen hangt een tekstfragment van Jan Stassen op een muur.

Stassens schrijfstijl is trefzeker en plezierig ironisch waar dat nodig is, zijn dialogen zijn voortreffelijk, zijn timing in het toedienen van informatie en het uitwerken van de karakters is voor een debutant opmerkelijk goed. (Hans Vervoort, NRC, 11-04-1986)
Een uitermate realistisch vertelde geschiedenis over uitermate vervelende personen, waarbij de verveling, de apathie en de zinloosheid zo natuurgetrouw weergegeven worden dat je als lezer aan het eind van de roman gekomen met een vermoeide blik de zeventiger jaren voorgoed afsluit. Zo verging het mij althans en ik kan me niet voorstellen dat er nog andere kwaliteiten in deze roman te ontrdekken zijn. (Henk Figee, UN, 11-04-1986)
Jan Stassen is een vaardige verteller, die zeker slaagt in wat zijn opzet lijkt te zijn: het onderhoudend, maar zonder roze of zwarte opsmuk opdienen van een moot uit het leven van enkele herkenbare, niet zeer bijzondere mensen. Mocht hij daarmee ironische of satirische bedoelingen hebben, dan laat hij dat ergens nadrukkelijk merken. Zijn roman is vakwerk, maar wat er naar mijn indruk aan ontbeeekt is de desnoods kleine, maar beslissende draai die alles in een ander, meer persoonlijk en raadselachtig licht zet; die het plaatje tot kunst maakt, en de vertelling tot literatuur. (Aad Nuis, Volkskrant, 25-04-1986)
Sluitertijden geeft geen onaardig tijdsbeeld, maar wat een vreselijke tijd. (Beatrijs Ritsema, VN, 17-05-1986)