Klik hier om te printen

Anna Blaman

Profiel

Achternaam: Blaman
Roepnaam: Anna
Geboren: 31-01-1905
Te: Rotterdam
Overleden: 13-07-1960
Te:Rotterdam
Pseudoniem(en): Anna Blaman was het pseudoniem van Johanna Petronella Vrugt.

Voor tweedehands boeken Ook van Anna Blaman
Raban Internet Antiquariaat Klik hier !

Werk

Poëzie

Proza

Vrouw en vriend

Brieven

Toneel

Anna Blaman vertaalde stukken voor het Rotterdams Toneel. Ze was als dramaturge verbonden aan het idealistisch toneelgezelschap 'De Rotterdamse Comedie'. Hiervoor schreef ze bijv. als nieuwjaarswens een 'Thomasvaer-en-Pieternelspel' dat werd opgevoerd op 1 januari 1954.

Overige non-fictie

Vertalingen/bewerkingen

Vertaald:

Bloemlezingen

Tonen

Tijdschriften

Over Anna Blaman

Langoureus verlangen

Diversen: (Zonder een schijn van volledigheid)

Literaire prijzen


Anna Blaman was lid van de jury voor de volgende prijzen:


Het Anjerfond reikt jaarlijks de Anna Blaman-prijs uit. De prijs (geldbedrag + legpenning) is bestemd voor schrijvers en dichters met nauwe banden met het Rijnmondgebied.

Opmerkingen

Anderen over Anna Blaman

Mijn favoriete citaat

Het gebeurt zelden dat twee mensen die over een bepaald onderwerp met elkaar praten
het ook inderdaad over hetzelfde hebben.
(Anna Blaman, Over zichzelf en anderen)

Naar een overzicht van citaten van Anna Blaman

Cornelis Bastiaan Vaandrager publiceerde in 'Gard Sivik' 32 het volgende gedicht:

De de Vliegerstraat is een straat
waar ik zelden of nooit iets te zoeken heb.
Ik rij er langs, dat is alles.
Ik rij er regelmatig langs, dat is een feit,
en altijd moet ik even denken
aan Johanna F. Vrugt
en het benedenhuis op nr. 50a

Ik ben er 1,
hooguit 2 keer geweest.
Het stierf er van de katten.
Ze lag er altijd in bed
of op een divan onder de dekens

Ze was altijd ontzettend hartelijk.
Ik vond haar ontzettend lelijk en ontzettend aardig.
Maar laten we eerlijk zijn:
schrijven kon ze niet.

Alfred Kossman is het daar absoluut niet mee eens
en reageert met het volgende gedicht in 'Hollands Maandblad' in februari 1964:

I remember Anna

Toen ik dat las, Cornelis Bastiaan,
dacht ik: zo heette ze niet,
ze heette Johanna Petronella
en het stierf er niet van de katten,
er waren twee Siamezen.
Ze lag altijd op haar brede bed
waar overdag een divankleed over was gespreid.
Of eigenlijk lag ze niet,
ze hing tegen de kussens.

In dat bed is zij gestorven
naast een vriendin die een dag of twee later
toestemming vroeg en kreeg
om nog een nacht bij haar te slapen.

Ik heb naast die vriendin in de begrafenisauto gezeten,
het was erg warm en ze huilde aan een stuk.
Haar man die van niets wist, zeiden ze,
keek onder het zwarte gordijntje door
en begon een gesprek over het vliegveld Zestienhoven.

De eerste keer dat ik haar opzocht, het was een middag,
had ze een lange broek en een wijde trui aan,
net een man, en ze schonk grote bellen jenever.
Er klonk een stem van onder de trap die riep:
Anna mot je nog thee,
en zij deed de kamerdeur open en riep terug: Nee moe.

Ze hield erg veel van haar moeder,
die had eens tegen haar gezegd:
Anna het is maar goed dat je bent zoals je bent,
als je een echte vrouw was geweest had je kinderen moeten krijgen
en daar ben je toch veel te zwak voor
en als je een echte man was geweest
had je brood voor een heel gezin moeten verdienen.

Ze was nogal veranderd de laatste tijd,
ze verfde zich niet enkel oranje
zoals ze altijd al had gedaan
maar ze praatte veel over kleren en schoenen
en wat ze aan zou trekken op het Boekenbal.
Het werd zo erg dat iemand zei:
Ik weet het niet, Anna wordt zo vrouwelijk.

Het is erg vervelend dat ze dood is,
ik had graag eens met haar willen praten
over wat ik de laatste tijd heb beleefd.
Ze was inderdaad ontzettend aardig.
Er leeft een zuster van haar die heeft net haar stem
maar ze is veel minder aardig.

Bronnen o.a.

eXTReMe Tracker